صوفی جام

حضرت عطار نیشابوری رحمه الله علیه ای دلِ بی‌قرار، این حکایتِ شوق است، نه شرحِ سفر؛ حدیثِ پرگشودن است و از خویش گذشتن.هدهد آواز داد، مرغان بال گشادند؛ ره دور بود و دل نزدیک، وادی‌ها گذشت و جان‌ها سوخت، تا پرده برخاست و آینه پیدا شد.آنجا نه از «من» نامی ماند، نه از «تو» نشانی؛ سی مرغِ خاک‌آلود و شکسته، خویش را در سیمرغ دیدند و سیمرغ را در خویش.این نه قصهٔ راه است، رمزِ رسیدن است؛ از کثرت به وحدت، از طلب به فنا، از سی مرغ به سیمرغ.هر که را گوشِ جان باز است، بشنود: راه، همان رفتن از خویش است؛ و منزل، همان یافتنِ او.